Strona główna
Nasz Oddział
Oferta
Nasza biblioteka
Kontakt z nami
Materiały Edukacyjne - Elektryka
Fragment historii Energetyki

Wynalezienie przez Siemensa w 1866 r. prądnicy zapoczątkowało rozwój zasilania energią elektryczną. W kilkanaście lat później powstają już pierwsze, bardzo jeszcze małe elektrownie prądu stałego. Pierwszą większą linię zbudowano w 1882 r. miała ona długość 50 km. GeneratorWadą tej linii byty olbrzymie straty i spadki napięć. Dopiero przejście na prąd przemienny umożliwiło transformację napięcia i co za tym idzie możliwość przesyłania energii na większe odległości. W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku po wynalezieniu przez Doliwo - Dobrowolskiego generatora 3-fazowego rozpoczyna się burzliwy rozwój elektrowni, co pociąga za sobą konieczność budowy coraz to nowych linii. Pierwszą napowietrzną linię 3-fazową zbudowano w 1891 r. we Frankfurcie nad Menem. Linia ta pracowała na napięciu 25 kV i miała już dość dużą sprawność (ok. 75%).
Rozwój energetyki związany jest ściśle z rozwojem gospodarczym regionu i kraju. Szczególnie nowoczesne obiekty przemysłowe stawiają coraz wyższe wymagania odnośnie niezawodności oraz właściwych parametrów dostarczanej energii elektrycznej. W latach osiemdziesiątych obserwowano dynamiczną rozbudowę miast. Notowano też wzrost liczby odbiorców rolno-hodowlanych o znacznym zapotrzebowaniu mocy, wymagających dużej niezawodności zasilania. Stacja transformatorowaZmiany społeczno polityczne, zachodzące w kraju pod koniec lat osiemdziesiątych, spowodowały częściowe załamanie się gospodarki lub inne jej ukierunkowania. Uspołecznione zakłady przemysłowe zaczęły się prywatyzować lub ulegały likwidacji. Podobnie działo się z kombinatami rolno-hodowlanymi i PGR-ami. Zjawiska te pociągnęły za sobą zmniejszenie zapotrzebowania na energię elektryczną. Następowała stopniowa stabilizacja gospodarki, zwłaszcza sektora prywatnego. Wzrost zapotrzebowania mocy dla odbiorców wiejskich stwarzał pewne kłopoty w zaspokajaniu tych potrzeb. Masowa elektryfikacja wsi w latach powojennych ukierunkowana była głównie na cele oświetleniowe. Silniki elektryczne o mocy do 2.8 kW były instalowane sporadycznie, dlatego budowano stosunkowo mało stacji transformatorowych SN/nN, a obwody niskiego napięcia były wydłużone i o małych przekrojach przewodów. W latach siedemdziesiątych następowały zmiany w gospodarstwach rolnych. Kieraty obracane końmi dla wykonywania omłotów i innych czynności, zaczęto zastępować silnikami elektrycznymi. Wtedy już okazało się, że stacje transformatorowe SN/nN są mocowo niewystarczające i za rzadko wkomponowane w sieć energetyczną, Rolnicy danej wsi musieli między sobą uzgadniać dni i godziny załączenia urządzeń omłotowych, gdyż nie można było tego robić w dowolnym czasie. Po roku 1975 zapotrzebowanie mocy elektrycznej na wsi zaczęło rosnąć, a
istniejące stacje transformatorowe i sieci niskiego napięcia były niewystarczające. Przystąpiono więc do tzw. „powtórnej elektryfikacji wsi”, zwłaszcza miejscowości z pierwszych lat masowego elektryfikowania. W tym zakresie został opracowany nowy program rządowy na lata 1985 - 1995. Nakłady finansowe na to przedsięwzięcie miały pochodzić z Urzędów Wojewódzkich oraz Ministerstwa Energetyki. Ważnym czynnikiem ograniczającym podłączenie nowych odbiorców lub zwiększających swoje zapotrzebowanie mocy z istniejącej sieci, stało się Rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 8 października 1990 roku oraz Polskie Normy z serii 5009, Rozporządzenie i normy wprowadziły znaczne zaostrzenia w stosunku do obowiązujących warunków ochrony przeciwporażeniowej sprzed roku 1990. Stacja transformatorowaSpełnienie nowych warunków spowodowało konieczność skrócenia obwodów elektrycznych i zwiększenie przekrojów przewodów. W tej sytuacji część sieci nN zmodernizowanej przed 1990 rokiem, nie spełniała nowych warunków i dla podłączenia odbiorcy zachodziła konieczność ponownej modernizacji.
Na naszym terenie wykonano szereg prac zmierzających do poprawy warunków zasilania z sieci elektroenergetycznej:


  • przebudowy linii WN 110 kV,
  • uruchomienie nowych stacji 110/15 kV wraz z nowymi odejściami liniowymi,
  • modernizacje istniejących GPZ-ów, uziemianie punktu zerowego przez rezystor w GPZ powodujące zmniejszenie rozległości awarii sieci SN a tym samym skrócenie czasu przerw w zasilaniu,

  • uruchomiono linie światłowodowe, umożliwiające zwiększenie przesyłu informacji o pracy sieci, co pozwala na zdalne przełączenie punktów zasilania sieci, a zatem skrócenie przerw w zasilaniu

  • Nastąpiła również zmiana w pewności zasilania sieci niskiego napięcia. Dla zwiększenia niezawodności tej pracy stosuje się w liniach napowietrznych przewody izolowane, zwłaszcza w terenach zadrzewionych. Przyłącza nowo budowane wykonuje się przewodami izolowanymi, aby wyeliminować u odbiorców przerwy spowodowane zwarciami przewodów gołych. Nowe stacje słupowe 15/0,4 kV realizuje się na słupach okrągłych „wirowanych", ze względu na trudniejszą dostępność ich dla osób postronnych, a także dla zmniejszenia zajmowanego terenu. Stacja transformatorowaWprowadza się również uproszczenie stacji słupowych, polegające na stosowaniu nowych rozwiązań wynikających z praktyki w zakresie ochrony przepięciowej, jak również izolacji strony 15 kV. Zmniejsza to w znacznym stopniu liczbę awarii bezpieczników. W sieci 15 kV, dla uniknięcia wycinek drzew, w przypadku konieczności doprowadzenia napięcia 15 kV do stacji transformatorowych, używa się. zamiast linii napowietrznych wykonanych przewodem gołym, kabli lub linii napowietrznych Izolowanych. Na terenach o gęstej zabudowie, a szczególnie w miastach, przewiduje się budowę stacji transformatorowych kontenerowych i małogabarytowych, w których zastosowano najnowsze rozwiązania w zakresie wyprowadzeń obwodów średniego i niskiego napięcia.


      www.4studio.net